आत्मविभोर....

उभी आहे कधीची....
हाती घेवून नक्षत्रांची राख...
मागतंय तेजपीसांची उड्डाणं..
माझ्या अखत्यारीतलं आकाश....

मागताहेत भररातीला अर्घ्य...
तेजोहीन...लोंबकाळणारे सूर्य...
घालत आहेत येरझारे गलीतगात्र चंद्र...
झीजलेल्या काही चांदण्या...
पाहतात वाट....उल्का बनण्याची...
अन लाटा शोधतात...कही विस्थापित समुद्र...
वसाहतींनी रंगलेले डोंगर...
फिरत आहेत रानोमाळ....
रणरणत्या वाळवंटाला....
साहवेना भरकटलं आभाळ...

काय करू ह्या साऱ्यांचं...
नाही सामावत माझ्यात आता....
सूर्याचं अखंड अग्निहोत्र......
नाही झिरपत चंद्राचं उच्चरवातलं..
चांदणस्तोत्र...

सारंच कसं बेअसर...
"मी"नाही आज माझ्याबरोबर.....
उभी निरीच्छ..अचल....अपलक .......

होऊनी आत्मविभोर....!!



----चैताली.

हे ही नेहमीचंच ......

हे ही नेहमीचंच ......
"रागावलीस.....चिडलीस माझ्यावर...??"
तुझं विचारणं.....
"नाही रे....तुझ्यावर कशाला रागावेन..."
असं म्हणत माझं डोळ्यातलं पाणी टिपणं...
हळूच सोडलेला सुस्कारा नकळत मला कळतोच..
दुखावलेली असतानाही हासणं मला जमतंच...
तूझ्यावर रागावून कुठे जाणार...
प्रत्येक वळणावर तूच भेटणार..

पण अश्यावेळी...
तूझ्या प्रेमाच्या वर्षावात भीजताना....
आत कुठेतरी एक कोपरा कोरडाच रहातो...
नंतर माझ्याच अश्रूंनी भिजवण्यासाठी...

पण बघ....जप मला....
इतकाही पाहू नकोस अंत ....
मी होईपर्यंत....कोरडीठक्क...!!



-----चैताली.

क्रमप्राप्त..........!!

क्रमप्राप्तच होतं सारं...
ठार मेलेले आश्वास....
आणि अर्धमेले श्वास..
वाहत होते स्वप्नांची कलेवरं.....
असह्य झालेली....
कानांचे पडदे फाडणारी शांतता...
त्याचवेळी अश्रूंनी घेतलेली संथा...
मनाच्या शैथिल्यावर मात करणारे...
उरलेल्या निर्माल्याचे शल्य..

उदासिन पायरव आणि नयन अनिमिष...
उद्धृत क्षण आणि अर्धवट अभिलेख...
आता साथ देणार ...अंतापर्यंत...!!
बोठट शस्त्रानेही भेदरलेली [भेदलेली??]कातडी....
अन पिळवटून तुटलेली आतडी....
संथ लाटांखाली...पुन्हा...[का?]
शिष्ठ,क्लिष्ट मंथन...
अंतहिन वागवावे लागणारे...
हलाहलाचे लांच्छन....
अन मर्त्यालाही...
जगण्याचे बंधन!!....


---चैताली.

गोठणं..थंडाळणं.....!!!

पुन्हा गोठणं....
पुन्हा थंडाळणं....
अस्वस्थता अंगावर घेवून निपचित पडून रहाणं.....!!
जमल्यास धावत सुटणं....
विचारांचे पेटते पलिते घेवून....!!!
तरीही फारसं काही होत नाही...
आधीसारखं उधाणून येत नाही....
मग उबाऱ्याची आस असलेले श्वास...
विचारांप्रमाणेच अस्ताव्यस्त होतात...
अचानक....
इतकावेळ साथ देणाऱ्या...
विचारांच्या सावल्याही पसार होतात ........
डोळ्यातलया बाहूल्या धुसर होतात ...

मग ओठ बोलतात ...जुजबी ....
अन....
अश्रू मात्र रडतात.......
हुकूमी .....!!!



----चैताली.

कविता तान्ही सच्ची.....!!

पाहीले डोकावून मी
आत खूप दिवसांनी
दिसले चिमणहासू
आणिक कविता तान्ही.....

दाखवावे लागलेच
आमिष घुंगूरवाळे
तेव्हा कुठे उतरले
जून जळमट-जाळे....

असावीच ती बहूधा
कुठेतरी खोल आत
परी गेली दबून ती
खोट्या गजबजाटात....

सोपे नव्हतेच कधी
तीचे अलगद येणे
फेडावे लागले आधी
पाप-पूण्य,देणे-घेणे....

सांभाळीन म्हणते मी
जीवापाड अशी तीला
येईल पालवी नवी
वटलेल्या डहाळीला....

नाही गड्या कोणी पक्के
सारीच मडकी कच्ची
करावी परी जतन
कविता तान्ही सच्ची....

-----चैताली.

पुन्हा एकदा हटकले मी....
दाराशी ओठंगून उभ्या स्वप्नाला...
जायला सांगितले त्याला...चमकत्या चांदण्यांचे दाखले देत...
आधीच आभाळाशी असलेलं नातं...सांभाळणं जड जातंय...
त्यात स्वप्नांची भर...!!
क्षितिजापार उघडणारी खिडकी..हल्ली उघडत नाही मी फारशी...
हळूच स्वप्न उतरतात त्यातून... मोरपिशी...
आभाळाची निळाई मग झिरपत रहाते मग...ढगा-ढगांनी...!!
पण खरं तर....विसरणं शक्यच नाही होत...
बेधूंद धुक्यामागचं वास्तव...
लख्खआरशी.....!!!


----चैताली

आकाशसांधणी...!!!

एकाही रातीची चौकट पूर्ण नाही....
त्यामुळे तीच्या साच्यात ओतलेली स्वप्नंही अपूर्णंच....
आधी ह्या स्वप्नांचे साचेच साजेसे करून घ्यायला हवेत...
पण मग एक-एक कोन सांधण्यासाठी....
लांबलचक श्वासांची दोलनं....
अन कैकदा त्या स्वप्नांशी असंबद्ध बोलणं...

आता पून्हा तेच करणं आलं....
स्वप्नांसाठी रातीची मनधरणी..
मूर्त स्वप्नांसाठी अमूर्त साच्यांची नव्याने बांधणी....
नव्या दिवसाची नव्या सूर्याशी....
आकाशसांधणी...!!!



----चैताली.