मुजोरी...!

सांप्रत मर्यादांच्या आड दडलेल्या..
सांस्कृतिक वल्गना..
आताशा(?) मुजोरी करायला लागल्यात...
योग्य तिथे सुबक..देखणी वळणं घेणाऱ्या रेषा...
हवं तिथे त्रिमिती साधायला लागल्यात...
फोलपटं सरसकट सकसतेचा आव आणून..
फोफावायला लागलीत...
निर्मांध क्षण निर्बंध डावलून....
रान उठवायला लागलीत...
.
.
आणि पिंपळपानं बिचारी...
वंचनेच्या पारावर..
जाळवंडायला लागलीत...!

....चैताली.

विल्हेवाट...!

तळहातावरचे काही बेसिक(?) प्रश्नं...

आणि खांद्यावरचे बरेचसे आगंतुक प्रश्न...

तेही असे की ज्यांना जराही सहन होत नाहीत...

सोप्या रातींची अवघड स्वप्नं....

घेवून मिरवावं लागतंच...अंगाखांद्यावर त्यांना...

काही लोंबकाळतात पापण्यांना...

तर काही ओठांवर फिरतात अधाशीपणं..

शोषून घेतात सारा उष्णावा...गिलावा..

श्वासांच्या बरोबरीनं...!

तोडते तटातट त्यांना...

बेसिक प्रश्नं तरी जरा हिरमोडतात..

पण हे आगंतूक प्रश्न..

पार विल्हेवाट लावतात उत्तरांची...

पुन्हा येवून गिरबटतात मला...

ओढत नेतात मला...

त्यांच्या अवकाशांमध्ये...

अन असे बिलगतात...

जणू काही माझाच एखादा अवयव असावा..

शोषतात रक्त बिक्त..इतके अनभिषिक्त...?

.

.

प्रश्नं आणि स्वप्नं काय...

साली सारखीच नतद्रष्ट...!

        ....चैताली.

Absenteeism…..??

I don’t know….

Where am I heading with this Absenteeism…..??

(Here comes the thought….)

Riding on a golden ray….

Speeding  through a narrow lane….

With an astonishing pain…..

All worlds and spaces …..

Asking for their orbits…

All the souls ….

Searching for lights…..

I close my eyes….

Keep aside all the Whys…

Look inside deep there…

.

.

Thoughts are silent….

And I am absent again….

        ... Chaitali Aher.

दुपार .....

भर दुपारच्या...

टांगलेल्या सावल्या आणि त्या अनुषंगाने येणाऱ्या....

कंटाळ्याच्या प्रतिच्या प्रति....!

रद्दीतही देता येत नाही..

ना संध्याकाळी आलेल्या नवऱ्याला...

चहाबरोबर बिस्किट म्हणून...

आंथराव्या त्या मऊशार थंड बेडवर....

तर कुरकूरतात....रात्रीच्या झोपा...!

किंवा अस्ताव्यस्त... स्वत:शीच मारलेल्या

त्याच त्या रटाळ गप्पा...

असे कित्येक कंटाळ...

अन्‌ आठ्या पडलेले असे कित्येक वैताग...

बनतात मग उगाच कानोकानी झालेलं....

एखादीचं नसलेलं अफेअर..!

किंवा हिची..तीची...भिशी....

तरीही संपता संपत नाही...

दिवसाही नाईट-गाऊन घालून फिरणारी...

रोजच्या रोज करवादत येणारी....

दुपार वेडीपिशी....!!

          ---- चैताली.

चांदणधूळ

युगोनयूगे...
पिंपळाच्या पानावर...
अलगद सांजतारा ठेवून....
जाळीदार प्रकाश अंगावर लेऊन...
आकाशाशी  बोलणारी मी...

स्वत:च्या प्रकाशात मूरलेले (नूरलेले..??)सूर्य...
चांदण्यांच्या पूरात
वाहणाऱ्या चंद्राच्या सावल्या...
कित्येक रातींचा...
पिच्छा पुरवणारे धूमकेतु...
निळाईचा पसाभर वसा घेतलेले
अनाकार मेघ....

सारं सारं... अगदी जसंच्या तसं...

हे सगळं निरस्थपणे...
पाहणारं दुरस्थ आकाश  ...
अन्‌ ते माझ्याशीही बोलेल...
म्हणून...
चांदणधूळ जपणारी...
मंत्रस्थ मी...!


               ---चैताली.

पाऊल खूणा...

डोंगर माथा...
मंदिर गाथा...
किती चालावे..???

पाऊल खूणा...
प्रकाशा विणा...
कसे शोधावे..??

आहेस आत...
असे खोलात...
किती शिरावे..??

प्रकाश रेषा..
धुसर अशा...
किती दिपावे..??

संपले सारे [!!]...
अशी मिटले...
[अन तू] पुन्हा दिसावे..??



---चैताली.

पावसाने पण किती
लावून धराव्या गोष्टी....
भिजलं तुझं शहर फक्त ....
पण माझी ...
वाहून गेली वस्ती...!!

          ---- चैताली.