Disdain

In the morning

When everything is

Unknown and strange for me

I don’t talk to myself

As

It’s just the poem which

I wrote yesterday

The poem still

Lingering on my face

Mingled in my eyes…

It says

Don’t disturb me..

With your lies…

I know

When it’s attachment

Is finished

It will go away

It will leave me

Disdained…

And

Only naive words

Will remain

Anyway.

   

     ….chaitali.

ये जिंदगी

अब मांगू तुझसे

निहायत सादगी

न कुछ तराशेंगे

न कुछ आजमायेंगे

अब तो सिखा दे हमे

के हर मोड पे

टूटना नाही लाजमी...

    

.....चैताली.

.सोप्पं/अवघड.

सोप्पं नसतंच
अंधारातून प्रकाशाकडे जाणं
प्रत्येक पाऊल घेऊन येतं
वेगळंच अंधारगर्भी रेशीम...
अथवा असीम काहीतरी...

प्रत्येक पट्टा वेगळा..
आपापल्या परीने
प्रकाश होऊ पाहणारा...

आणि पावलागणिक अंधार पिणारे
आपले पाय...
अंधाराच्या माथ्यावर पाय ठेऊन
प्रकाशी होऊ पाहणारे

बरेचसे स्वार्थीही..
ज्यांचा अंधार-प्रकाशाच्या नात्याशी
उपरा संबंध..

तरीही शेवटच्या क्षणी
उजळलेले डोळे
गप्पकन मिटावेच लागतात..
(अंधाराचं ऋण फेडण्यासाठी..??)

...चैताली.

Truth from your eyes..
Always
 
Tells me the
Lies of your smiles..

...Chaitali.

ये जिंदगी

ये जिंदगी

अब मांगू तुझसे

निहायत सादगी

न कुछ तराशेंगे

न कुछ आजमायेंगे

अब तो सिखा दे हमे

के हर मोड पे

टूटना नाही लाजमी...

     

 .....चैताली.

.तिठा.

तुझ्या माझ्या
शहरांचे तिढे सोडवता सोडवता...
हात बधीर होतात आपले
आणि पाय स्थानबद्ध...

त्या शहरांच्या सावल्याही
आपल्या सावल्यांचा अविभाज्य भाग...
भंजाळलेल्या पेठा,आंदोलन,
भूक-खरेदी-विक्री ,भेसूर-बेसूरपणा
देऊळ-भोंगा,बागा-बांगा,रस्ते-झा डं,
प्लीज एवढा पत्ता सांगा ना...
सारं..सारं..त्यात..

कुठे पोहोचणार..?
डोळ्यांचे भोवरे होईपर्यंत
अंतरं मोजतो आपण...

डोक्यावर
अशी आपापली शहरं उचलून..
उभे असतो आपण
तिठ्यावर...

चौथा रस्ता शोधत...!!


......चैताली.

झाडांनो..

झाडांनो..
तुम्हीच करा
आता मुखत्यार मला...
घेऊन टाका हात नी पाय माझे...
तुमच्या फांद्या द्या हवं तर मला..

एकाच ठिकाणी उभी राहीन...
आणि वारं जगेन पानांमधून...
पक्ष्यांना डोळे देऊन...
आकाश पांघरून बसेन चेहऱ्यावर...
निजेन स्वत:च्या (उसन्या)बुंध्यावर डोकं टेकवून...

मात्र आठवणीनं
रात्रीतून
परत घ्या
सगळं काही तुमचं
आणि ढकलून द्या मला
तुमच्या टेकडीवरून...

कारण
सकाळी जाग आल्यावर
मी ते परत करेन
ह्याची शाश्वती नाही....
माणूस ना शेवटी मी...!   

...चैताली.