करूणाभर

काळाची घड्याळं...
लावूच नये कपाळावर....
म्हणजे मग पुन्हाचे दु:ख...
आणि तेव्हाचे सुख..
ह्या दोन्हीच्या अंतरातली रुखरुख...
जाचत नाही...

निदान जगण्याचे परिमाणं मोजायला तरी...
मेंदूला बाहेर काढून हृद्याशी धरावं..
मग अश्या मानेपासून..मेंदूपर्यंतच्या...
ताठरलेल्या शीरा विसरल्या जातात..

हलके झालेले ...
स्वत:चे बधिर पाय...
देऊन टाकावेत..
चालत जाणाऱ्य वाटांना...
म्हणजे आभाळांची गल्लत होत नाही..

आणि मग दुसऱ्याच कुणाचे तरी
डोळे घेऊन फिरत रहावं चेहऱ्यावर...
म्हणजे आपण झरत रहातो..
.
करूणाभर का होईना...!

      ...चैताली.

चष्म्यावाला माणूस...

एक माणूस आलाय गावात....
डोळ्यांच्या जागी नुसता चष्मा असणारा.....

त्याचा चष्मा समोरच्या माणसानुसार बदलतो म्हणे...!
.
.
मग काय....
माणसं बिचकायला लागली त्याच्यासमोर यायला...
स्वत:लाच किती घाबरतात नं माणसं...???

मी ही गेले....
लिपस्टिक लावून... सेंट-बिंट मारून....
तर स्साला कोऱ्या चेहेऱ्याने म्हणाला....
"....चष्मा हरवलाय....!"
.
.
च्यायला.... शोधा स्वत:च स्वत:ला.....!!
आरसा आहे का हो कोणाकडे.....???

.....चैताली.

सोन-उन्हेरी..

मनात कित्येक दिवस...
खुट-खूट वाजणारं काहीतरी...
मागे मागे ढकलत होते सारखं...
वाटलं असेल एखादी कविता...
माझ्याशी प्रामाणिक रहा म्हणणारी...

नाहीतर सलणारं एखादं असुख...
किंवा धावाधाव करताना..
सोयीस्कररित्या विसरलेलं...
रस्त्यावरचं रडणारं एखादं मूल..
किंवा मग स्पष्ट बोलता आलं नाही म्हणून...
स्वत:चीच केलेली कीव...!


शेवटी एक दिवस उचकटून बघितलंच सगळं..
तेव्हा दिसलं..
जगरहाटीच्या गडबडीत...
शांत होऊन..धुकं अनुभवत...

कसलाही उसना अभिर्भाव न घेता...
एकत्र बसून झोक्यावर...
मस्त आल्याचा चहा पिऊ म्हणणारं..

सोन-उन्हेरी..माझंच उबदार घर...!


     ...चैताली.

सस्नेह निमंत्रण.....

 सर्व काव्यप्रेमी आणि संगीत रसिकांना सस्नेह निमंत्रण.....

सर्व काव्य-प्रेमी आणि संगीत रसिकांनी आवर्जून ऐकावा असा कार्यक्रम - "माणूस नावाचं जंगल..."

संकल्पना, दिग्दर्शन व संगीत :धनश्री गणात्रा
काव्याभिनयाच्या माध्यमातून कवी काही स्व-रचित कविता सादर करतील :
दीपा मिट्टीमनी, चैताली आहेर, अवंती मेहता, महेंद्र कुलकर्णी, प्राजक्ता खाडिलकर
यातीलच काही संगीतबद्ध केलेली काव्ये गाण्याच्या स्वरुपात संगीतकार धनश्री आणि सौरभ दफ्तरदार गाणार आहेत.
प्रमुख उपस्थिती:
मराठी अभिनेत्री विभावरी देशपांडे,वरिष्ठ पत्रकार अभिजीत थिटे आणि स्वामी निश्चलानंद सरस्वती.

शुक्रवार दि. ७ डिसेंबर रोजी,
एम.ई.एस.,बालशिक्षण सभागृह,मयुर कोलोनी,
कोथरुड,पुणे
सायंकाळी ६ वाजता

नक्की या .....!! :)

उल्लेखनीय कामगिरी...

मी बसून राहते तशीच...
हात-पाय नसलेल्या माणसासारखी...
धावून येणाऱ्या विचारांना...
"हाड" ही न करता येण्याइतपत असहाय...

मग चरफडते स्वप्नांवर..
ज्यात मला पुर्ण डोळे उघडून..
बघताच येत नसतं काही...
सारं बंद-चालू...उघड-मीट..

अश्या वाह्यात स्वप्नांना सोडून येते मी...
पुर्ण न झालेल्या पुलांवर...
पुर्ण न झालेल्या पुलांना कुठेच जाता येत नाही...
बसतात मग तिथेच झूलत...
अपूर्ण स्वप्नांचे जत्थे सांभाळत...

तेव्हा एक सुस्कारा सोडून...
नाठाळ विचारांना शोधून-हुडकून..
श्वासातून...डोळ्यांतून बेदखल करते...

आणि अश्या उल्लेखनीय कामगिरीबद्दल...
हात-पाय फुटल्यागत...
एकदम चालायलाच लागते...!


          ...चैताली.

अलिखिताचे नियम...

अलिखिताचे नियम...
सुप्त राखले उराशी...
खुळ्या आकाशाचे चाळ...
जपले रोज निशेशी...

उद्धृत श्वासांना..
कोण जन्माची धडकी...
समचुकल्या तालाला...
जास्तीची एक गिरकी...!

     ...चैताली.

The Song....

Days are too long...
My heart is not that strong...
Can't breath the distance...
Between the silence...
And The Song....
.
.
And again
Walking along the beaches...
From the Worlds...

Which I don't belong...

            ....chaitali.