तूझ्या माझ्या गं घरात...

आई.....

तूझ्या माझ्या गं घरात...
त्या आपल्या अंगणात...
फुलं प्राजक्ताची सारी...
मी गं दंग वेचण्यात ...


साद घातलीस मला...
गोड तूझ्या आवाजात...
आले धावत-पळत...
उधळे रांगोळी रंग....


परत घाल ना आई
तशीच साद गं आज..
आंगणी बहरला का..
तो पारिजात परत...

तूझ्या डोळ्यातले दु:ख...
माझ्या पदरात घाल...
नको सांडूस आसू...
माझ्या नयनी तु हास...



----चैताली.

मोजदाद .................!!!

मोजदाद .................!!!

आजकाल आठवणींना नाही जास्त छेडत ..
कारण मग त्या तुझ्याशिवाय दुसरं नाहीच बोलत..
तुझ्याशी बोलताना राहाणं तटस्थ...
अवघड आहे मनातली वादळं..आंदोलनं अशी लपवणं...
कविता तरी सुचावी ना मग छानशी...
तर तीही येते रडत-खडत...
तुझंच नाव पांघरत...
आणि फक्त विचार उरतात..
"आपली भेट" स्वप्न तर नाही ना..असं कूजबुजतात..
किती दिवस झालेत..डोळ्यांत बघितलंय का माझ्या..खोल..
ऐकलेस का मी न बोललेले बोल...
तुच म्हणाला होतास ...
नजर लागते विश्वासाच्या नात्याला... जगाची......
तसंच काहीसं झालंय का...
कारण आजकाल तुही हातचं राखून बोलतोस....
शब्द न शब्द तोलतोस...
मलाही इतरांत मोजतोस....??
अशी मोजदाद करु नये शब्दांची अन....
माणसांचीही...!!


---चैताली.

रात उमलत जाते....

पाकळ्यात अंधाराच्या
रात उमलत जाते....
डोळा अंधार झालर
काहूरते....!

उगा आणतो वारा
गीत दवाळ क्षणांचे....
अंधारगच्च जमीन
स्वप्नाळते....!

पहाटेच्या त्या वाऱ्याला
सांजचाहूल लागते....
शुक्राची चांदणी उगा
खिन्नावते....!

नाही भिजलया वातीला
साथ वेड्या ठिणगीची....
दिवाळसणाला ज्योत
खंतावते....!

किती रात ती चालावी
कुरतडलेली वाट....
सोनेरी स्वप्नात टाच
भेगाळते....!

नाही चांदणपहाट
त्या रातीच्या नशीबाला....
सांभाळ मुठीत व्रण
काजव्यांचे....!!!




-----चैताली.

स्वप्नांची परीक्रमा.....

सांभाळते आता मीच माझं स्वप्नं....
देणार नाही तूला.....चुकूनही उसनं....
जमतील तसे फटकारे मारीन ब्रशचे.....
मागणार नाही तूझ्याकडे आभाळ रंगाचे.....!!
माझी स्वप्नं अलगद पापण्यांवर ठेवेन माझ्या....
मागीतली तरी तु ......देणार नाही तूला....

तशी आधीपसूनच जपते .....फूलपाखरं स्वनांची....
फूलपाखरंच ती रे......एकजात हळवी....!!!
पायवाट होती फूलांची......काळजात छळवी....
स्वप्नांचे वेचे घातले ओच्यात माझ्या.....
दिली गर्भरेशमी नक्काशी....तूच ना रे पदराला....

बघून येते माझी मीच आधीसारखी...
नाहीतरी एकटीच होते....राहीन एकटी...
येवू नकोस... आता तिथेच तु थांब.....अस्साच रहा उभा....
मी करून येते स्वप्नांची परीक्रमा.....
फूलांसारखी स्वप्ने येतात का रे आभाळाला...??

कारण.....
कोणाच्यातरी स्वप्नांनी आज...
केली म्हणे.....आत्महत्या...!!!



-----चैताली.

आभाळ माझं परागंदा......!!!

माहित नाही.....
सगळ्यांच्या बाबतीत असं घडतं कि नाही...
कि माझ्यातच दडलीये अशी गर्द वनराई.....
सळसळ ,थरथर,घालमेल,तडफड.....
अन्‌ जीवाची न साहणारी परवड....
काधी-कधी तर ह्या ओढाळ मनाची दहशत...
स्वप्नांनाही बंदी घालते स्वप्नात येण्याची...
मग स्वत:वरच निलाजरी .....तोहमत...!!!

लक्ष द्यायचं नाही ठरवलं तरी कुचाळक्या करतंच मन...
ठोक्यावर ठोके... घणघण....
ना कोणाची साथ.....ना सावरणारा हात.....
फक्त मी अन्‌ माझ्या अस्वस्थ विचारांची वरात.....!!!
खुळावून जायला होतं पण रडायला होत नाही....
पसारा उधळलेल्या आभाळाचा......कासरा सापडत नाही....
माझ्या मनाचा वारू आटोक्यात येत नाही....

अस्वस्थता अशी उतू जात असता.....
मन होतं रानभरी.....जीवही घाबरा.....
वाट चुकतात चांदण्या माझ्या......
आभाळ माझं परागंदा......!!!



------चैताली.

शब्द मौनानं पाळला.........

तुझ्या भेटीची खुमारी
अशी चढली चढली
जसा मोगरा फुलला
भर उन्हात दुपारी

अलगद वर आली
होती दडली दडली
मनी सागर मातला
फक्त मोतीच पदरी

आज परत बावळी
वाट पाहीली पाहीली
अशी घालतोस कसा
तु साद वेळी अवेळी

घडेल काहीच्या बाही
म्हणताना नाही नाही
शब्द मौनानं पाळला
बोलू नको कुठे काही

मिलनाने तुझ माझ्या
फुटे पालवी पालवी
रंग हिरवा आभाळा
कळी फुले सतरंगी

येशील का परतूनी
अशी झाले ओली ओली
कळा लागल्या जीवाला
रात सारी अंधारली


---- चैताली.

असा जीव पाखडावा....

असा जीव पाखडावा....लागावा विचार- खडा....
काचेच्या स्वप्नांना जावा बिलोरी तडा....
अंधाररानाला.....फितूर मशालवाटा....
नको ते झुरणे...नको ते उरणे....
नकोच ती झांज...नको पदन्यास....
नभांची कुशी...आभाळाशी नातं...
मोहाच्या घराला....भगवे दार.....
सळसळ पिंपळाला ....वंचनेचा पार....
दळणाऱ्या जात्याला....उगा भरडभास....
सैलावल्या वर्तुळाला...मुक्तीचा ध्यास....
अन्‌ अश्रांत पिंडाला नुसते... भासाचे काक.....!!
हवा गं कशाला उष्टावल्या रातीला.....पहाटेचा घास....!!
आहेच ना भुतकाळाच्या राशीला....सांप्रत ग्रह.....
दे जाणिवा.....संवेदना....
नको आत्मभान......
नको रे ते आत्मभान......!!!



----चैताली.