"क्षितिजाच्या रेषा गोठलेल्या असताना..."

डोरिस लेसिंग ही २००७ सालच्या नोबेल प्राईजची विजेती कवयित्री.

ह्या कवयित्रीने दोन कविता तेच शब्द वापरून (फक्त क्रम बदलला शब्दांचा)  लिहिल्या आहेत.. त्यावेळी मी त्या दोन कवितांचा भावानुवाद केला होता.... बघा आवडतात की नाही...??

आणि हो मला अगदी खर्रया-खुर्ऱ्या प्रतिक्रिया द्या...नुसते वाह..छान नको...

हा एक प्रयत्न आहे स्वैर अनुवादाचा...

1. "Under a low cold sky"

Under a low cold sky,

Small talking bushes, grass,

We died together in a fume of leaves.

Your memory nags and grieves.

In crowded rooms you pass,
 

A stranger, too well known,

Half turn, then you are gone.

Time does not slip, but weaves

Sly snares in voices, trees.


Oh intimate, elusive ghost,

You haunt my waking hours

With leaf-haired touch and half-hearted voice.


Through sleep I know your hands, your tongue.

I wake to find the darkness strong

With an acrid sense of leaves. 

"क्षितिजाच्या रेषा गोठलेल्या असताना..."

दुरदूरपर्यंत क्षितिजाच्या रेषा गोठलेल्या असताना...
कुजबुजत्या झाडांमध्ये...... धगधगत्या पानांमध्ये.....
अवगुंठून निजलो होतो....दोघे मर्त्य होऊन...तु आणि मी.....


चेहेऱ्यांच्या...गजबजत्या गावातून....वळून पाहाणारा तु...
देवून गेलास..टचकन्‌ पाणी..तुझी आठवण...रसरसती...
ओळख असलेला..... तरीही चेहरा अनोळखी...

तुझ्या पानगळीचा स्पर्श...आणि अस्फुट-अस्पष्टशी हाक..
जागते मी घेवून तुझीच सावली..तुझीच छाया..ओझरती...
अन्‌ ती निसटती वेळ...तरूगीतांच्या घट्ट्‌ विणीत अडकलेली....

चुंबीते निजस्वप्नांत तुझे हात....तुझे ओठ...
हाती उरते फक्त चर्रचर्र पानगळ...
आणि अंगावर येणारी रात एकटी अंधारी....

रात एकटी अंधारी....!!!

                

                           ----चैताली.

फूलांच्या गावात...!!

फूलांच्या गावात...
पाकळ्या-पाकळ्या...
पानांच्या गल्लीत...
हरखती कळ्या...

फूलांच्या गावात...
वाराही अत्तर...
स्वप्नाळू प्रश्नांना...
सुगंधी उत्तर...

फूलांच्या गावात...
रुसावे न कोणी...
हळूच हसावे...
पाणेरी डोळ्यांनी...

फूलांच्या गावात...
पायांनी न यावं...
वाटांनी नूसत्या...
हृदयानं चालावं...

फूलांच्या गावात....
येता (अ) मानुष....
फूलांच्या ठश्यांनी...
होईल फूलांची...

.....फसवणूक....!


        ---चैताली.

विझवून कातरवेळा...

आटोपून जगण्याची आन्हिकं...

अन्‌ विझवून कातरवेळा...

उभी ऊंबऱ्यावरी ओठंगून(मीरा??)....

मनात बासर,डोळ्यांत सूरांच्या झळा....!!

                         ----चैताली.

उन्हं....!!

आताशा....
सहन होत नाहीत ही पिंजारलेली उन्हं....
त्यात दबक्या पावलांनी....
सावल्यांनीही पसार होणं....

सावरत बसते भर दुपारी मग...
जगण्याच्या रिकाम्या चौकटी...
अन भयाण हसतात त्यातली...
स्वप्नं एकटी-दुकटी....!

वाटतं....
हे सर्व तुला कळावं.....
माझं आत-आत जाणं...
खोल तुझ्यात घुसावं...

नाहीच पोहोचले तर....
अशी उन्हाळताना....
एकदाच जीव गोळा करेन....
डोळ्यांत साठवून तुला....
जगणं उधळून देईन...!!



                ---- चैताली.

.. आभाळ विसरले नाहीच मी.... !

.... आभाळ विसरले नाहीच मी....

नभ जरा पांगले एवढंच.....

क्षितिजावरच पंख पसरले .....

त्या निळाईने नादावले एवढंच....

आता सडा -रांगोळी घालताना....

नक्षत्र चितारीत नाही मी...

धरतीशीच कुजबुजते एवढंच....

बाहेर तर केव्हाच पडलेय मी...

खोल..आत रुजते एवढंच.....

बरसणं....नभ होवून झुरणं....

सारं सारं आहे लक्षात....

आता शब्द विरलेत एवढंच....

अश्याने मी तरी कोसळेन किंवा कविता तरी.... ...

 अखेर दोन्ही प्रकार एकच... !!!

                  ----चैताली.

स्वप्नं......

तु म्हणालास थांब.....
थांबले मी क्षणभर....पाय ठरत नव्हते तरी....
दिर्घ श्वास घेवुन... आरश्यात बघीतलं...
तर तिथेही...स्वप्नंच दिसली उरावर नाचणारी...
आणि श्वासालाही दरवळ स्वप्नांचा... तुझ्या नी माझ्या...!

परत म्हणशील सांगितलं नाहीस...
माझ्या स्वप्नांत अडकू नकोस रे.... फडफडशील...
माझ्या स्वप्नांसाठी झुरु नकोस...
माझी स्वप्नं म्हणजे निव्वळ फसवणुक...
फक्त लटकत्या भावनांची तटवणुक...

आकाशही हातात आलं रे!
पण त्यालाही एकच रंग करडा...
मनात होतं रंगीत कारंजं... फुलपाखरी..
च्चं! माझी स्वप्नंच रे काहीच्या- बाही...
पण सुन्नाट घोरण्यापेक्षा ती बरी....!

तरीही ती राज्यं मला खुणावतात...
येवून अंगोपांगी भिनतात...
विषवल्लीच ती..... अन् मी शापित राजकुमारी...
अभिशाप अहे मला स्वप्नांचा....
ह्या स्वप्नातून त्या स्वप्नात... फिरण्याचा...!!!

----- चैताली.

माझी "स्टार माझा" चॅनेलवरील द्वितिय पारितोषिक विजेती कविता.....