ही श्वासांची पावरी....

सुगंधाच्या लेवून लाटा
अश्या बेभान रे वाटा
कोण हा आला बाई...

श्वास बहकले माझे ....
मी राहिले ना माझी...

लाजऱ्या नजरेच्या काठा....
सांजा धुंदावल्या माझ्या....
ही श्वासांची पावरी....

पाय थिरकले माझे...
मी राहिले ना माझी.....

साऱ्या नजरेच्याच बाता.....
त्याच गाथा,त्याच राता....
काय हा सांगू पाही....

नैन बिथरले माझे.....
मी राहिले ना माझी....



-----चैताली.

वेंधळी... धांदल...

ये ना तु सख्या...


भिजताना...
टप्पोर थेंबात...
नि:शब्द तुझ्यात...
बोलताना...


हासताना...
मध्धाळ उगाच...
रोमांच हळूच ...
लाजताना...


भिनताना...
वेल्हाळ श्वासात...
गंधाळ वाऱ्यात...
फुलताना...

श्श्श्श....!!
जपताना...
गुपित मनात ...
बाई...बाई...!!
वेंधळी... धांदल...
चालताना...!!



----चैताली.

..माझा कवितांचा गाव...

्स्वप्नांच्या वळचणीला....माझा कवितांचा गाव...
पंखमिटला रावा जणू....वेड्या आभाळात...
आहे तिथे...सतरंगी अंबर....नभांचं झुंबर......
चंद्राच्या साथीला .....चांदण्यांची धावपळ.....!!

येशील माझ्या गावात...???
सापडतील तूला.... फूलांवीना फुलपाखरं....
लाजरं-कोवळं....गवत हासरं....!!
शब्दांची रांगोळी....कवितांचं सारवण....
ओल्या मनानं शिंपते....माझ्या गावचं आंगण....
सांभाळ हं...!! बहकशील नशील्या वाटांवर....
वेड्या स्वप्नांच्या राहूट्य़ा.... वळणावळणावर....

येताना जरा घेवून ये....
पिठूर चांदणं.... पहाटतारा...
्स्वप्नांची पखाल.....रानात माझ्या....
दे हलका हेलकावा..... नाजूक दवाला....
शब्द सांडावा तु असा...
अन मी वेचाव्या कविता....
मी वेचाव्या कविता....

[this poem is very close to my heart.....]


----- चैताली.

का अशी मी...माझ्यात दंग...

का अशी मी...माझ्यात दंग...
बावरी पहाट माझी....अबोलीच सांज...
हासू कशी.....आसू किती....
नको साद घालू..... मी वाटेतली भूल.....


ढळत्या रातीत माझी...सोनभरली सकाळ...
शहारल्या पापणीत...मोहरली नव्हाळ...
वाहू किती.... साहू कशी... ......
नको साद घालू.... मी चांदण्यांची भूल...
का अशी मी....


मोहरल्या बनात माझी....पानहिरवी बहार...
उमलत्या कळीत...गंधाचा कहर...
सांगू कशी...लपवू किती....
नको साद घालू..... मी रानातली हूल....
का अशी मी...

का अशी मी....माझ्यात दंग....
बावरी पहाट माझी....अबोली सांज....



-----चैताली.

अश्रांत कहाण्या....!!!

प्रत्येकवेळी असंच होतं......
नादभरल्या डोळ्यांनी काही सांगायला जावं.....
अन्‌ तु शब्दांची किंतानं ओढून बसावं.....
मी उभं रहावं स्तब्ध झाडाप्रमाणं........
आणि तु मूळा-मूळांनी माझ्यात पसरावं....
मी फांद्या मागाव्या उसन्या...
तु नुसतं पानात हसावं...
मी श्वासांच्या कंपनतारांवर वाळत घालावं जगणं....
त्याचवेळी तूझं आयुष्याला बोलावणं....

असंच का होतं....सारखं-सारखं....
भिंगारला जीव श्रांत करून मी बसावं.....
अन्‌ तु आणावी परत स्वप्नांची लव्हाळं.....
बोलले नाही ओठांनी शहाण्या...
समजून घे ना....
उपशमल्या जीवाच्या....
अश्रांत कहाण्या....!!!


------चैताली.

"गप्प-गप्प का......"

बरं झालं.......
माझ्या आभाळाला गेलेला तडा तूला दिसलाच नाही ते......
पण बघ.....सावर मला आधीच....
सोपं नाहि रे....नभांच्या तुटक्या रेषांवरून चालणं......
चांदण्या बोचतात....
आकाशाचे कोपरेे रूुततात.....
अश्या वेळी क्षितिजंही साथीला नसतात....
इंद्रधनुष्य तरी किती दिवस तोलणार आकाश....

म्हणून म्हणाले....बरं झालं....
माझ्या आभाळाला गेलेला तडा तु बघितलाच नाही ते....
नाहीतर म्हणशील मग.....
"गप्प-गप्प का......
एवढं काय आकाश कोसळलंय........!!"



------चैताली.

ठाव माझा इथे नाही.....

का मी अशी....विसाव्याला....
शोधे उन्हाची सावली....
वरपांगी खेळ माझा
रंगमंची मी बाहूली

अशीच रे स्वप्नं माझी
असंच का रे जगणं
सारं सारं खोटं खोटं
माझं उसनं हासणं

क्षितिजावर मारते
वेड्या स्वप्नांच्या रेघोट्या
ठाव माझा इथे नाही
ह्या तर अंधूक रेषा

ठरलेल्याच आहे रे
माझ्या वाऱ्यातल्या दिशा
आलास तु अवचित
जरा जरा डहूळल्या

कल्पित श्वासांच्या ताना
बेगडीच वास्तवाच्या
मीच विसरे सारखी
स्वप्नं जगता जगता...

वाटे जाउ दुरवर
पल्याड रे क्षितिजाच्या
सारे राहतात जिथे
तिथे तूच अडकावा

तूही तिथे अडकावा...????


----चैताली.