सांग न सखया..

रडले परि...
भिजले न थेंबभर...
....
बोलले परि...
उमटले न कणभर...
....
सांग न सखया...
कुठेशी घेऊन जाऊ...
शब्दांचे अवडंबर....!


उमलले परि...
गंधाळले न पाकळीभर....
....
स्वप्नाळले परि...
निजले न पापणीभर...
.....
सांग ना सखया...
कुठेशी घेऊन जाऊ...
चांदणं आभाळभर...!


तेवले परि...
उजळले न ज्योतभर..
....
चालले परि...
पोहोचले न पाऊलभर...!
....
सांग न सखया..
कुठेशी निघून जाऊ...
वाटाच आंगणभर...!

            -------- चैताली.

माझ्याकडेही एक पाऊस आहे...

माझ्याकडेही एक पाऊस आहे...
आसावलेला....उसासलेला....
पापण्यांआड दडून...
डोळ्यातच भिजलेला...

माझ्याकडेही एक पाउस आहे...
उधाणलेला...उफाणलेला...
तिरक्या रेघांमध्ये गुंतून.....
वेडावाकडा भरकटलेला....

माझ्याकडेही एक पाऊस आहे...
ढगाळलेला....तहानलेला....
अगदी भरून येवून...
बरसूनही तहानलेला....


माझ्याकडेही एक पाऊस होता..
रिमझिमता...रुणझूणता....
हळूच डोळे मिचकावून...
"येऊ..?"विचारणारा....



बघ जरा...
अजूनही असेल तो..वेडा..
गच्च भिजून...
तुझ्या अंगणात लपलेला...!

               ----चैताली.

खरं तर मीही....

खरं तर मीही....
कविता लिहायला हव्यात...
ह्या वेड्या पावसावर......


झिपऱ्या केसांना सावरत...
नाचऱ्या थेंबांवर खूष होऊन....
भिजायला हवं....आभाळभर...!!


हसायला हवं.....भिजऱ्या डोळ्यांनी...
आभाळाचं गाणं ....
गच्च पांघरून....अंगभर....!!


पण....
असं काहीच नाही होत ......
रस्ताभर पाऊस येवूनही...
मा्झ्या पसाभर आंगणात....
उन्हाची ओरड ....


अन्‌...
तन गच्च भिजलंय़...
तरीही....
मनाला युगोन्‌यूगे....
पडलेली तीच ती....
अधाशी कोरड...!!


----चैताली.

स्वप्नाळले.....!!

गुंतले तुझ्यात....
तुझ्यात भुलले...
मिळवण्या तुला...
वेडावले.....!!


मदीर श्वासात...
श्वासात भिनले..
समेटता तुला...
सुखावले.....!!


जपले मनात...
मनात गुंजले...
गुपित आपुले...
उसासले.....!!


घे ना जवळी ...
जवळी राहुदे.. ...
आठवात तुझ्या
स्वप्नाळले.....!!



----चैताली.

नूरलेच मी....!!

पुन्हा एकदा....
झाले बावरी....
तुझ्या भासांनी....

धावले मग...
विस्कटल्या....
रुद्ध श्वासांनी......!

विरघळले...
वळणातल्या....
रम्य वाटांनी.....

भानावले मी....
मग उजाड....
भग्न रस्त्यांनी.....!

आतापर्यंत...
भिस्तच होती....
त्या शब्दांवर...

राहिले काय...
माजले फक्त...
अवडंबर.....!

वाटते आता....
न स्फ़ुरले मी....
विरलेच मी...

स्वप्नात तुझ्या...(अन्‌)
जीवनी माझ्या...
नूरलेच मी....!!



-----चैताली.

राहूदे तुझ्याकडे.....!

आहे तरी काय माझ्या कवितेत...
काही काटेरी धुमारे...
काही चटके... विझते निखारे...
राखभर विस्तव....
अन निखालस कटू वास्तव...

पसाभर चांदण्या....
हिरमुसला चंद्र....
एखाद्या ढगाची उसनी सावली..
जी उगाचच...
सैरभैर आभाळभर धावली....

तरीही काही कविता....
राहूदे तुझ्याकडे.....
काही मनाशी ठेव जपून...
अन काही अंगणात ठेव पुरून.....!

जास्त काही लागणारच नाही...
एखाद्यादिवशी मनात झुरशील...
असतील-नसतील तेवढे उमाळे लपवशील...
दिसलंच तर जप डोळाभर..
माझं ओलं मन...

पाकळीही उमलणार नाही...
वाढेल कदाचित तुझ्या अंगणात....
फक्त ..फक्त खुरटं तण.....!!




---चैताली.

अंगभूत वळणं..!!

तुलाही मी तशीच हवीय ना...

तुझ्या साच्यात ढाळलेली...

पण मग माझा कोरीवपणा....??

नसा-नसात भिनलेला ठाशीवपणा...??

कशी विसरू...

माझ्यात भिनलेली भिन्नतेची लय...

माझं माझ्याचभोवती असलेलं बिलोरी वलय...

तुला आवडतं ना....

तुझ्या डोळ्यात माझं विरणं....

माझं तुझ्यातलं डोलणं..

पण मग कसं थांबवू...

विचारांच्या झोक्याची दोलनं..

अंगाखांद्यावर आत्ता-आत्तापर्यंत...

मिरवलेलं ’स्व’त्वाचं लेणं......

तशीही मी तुझीच आहे रे..

पण मग...

कुठे अडगळीत नेवून टाकू...??

साधी-सरळ असली तरीही..

माझी... 'माझी'...

अंगभूत वळणं..!!

                         ---चैताली.