Ship of Theseus

शरीराची खोळ करावी...
आणि सगळं भरावं त्यात..
झाडं,नद्या,समुद्र.....
(म्हणजे एकदम Ship of Theseus की काय ते आपण)

मग थोडासा वारा डोळयांना...
कपाळाला माती फासायची..
तेव्हा कुठे पाय रुजतील जमिनीत..

आकाश तेवढं राहू द्यायचं डोक्यावर...
म्हणजे पृथ्वीची शाई पसरेल अंगावर..
आणि उल्हाळतं रक्त होऊन जाईल..
.......हिरवंनिळंशार......!

......चैताली.

चालो बे ..!

खांद्यावरचं ओझं तसं नेहमीचंच...

सुरवातीला कोण अप्रूप त्याचं..

मग कुतूहल...

आणि आता सवय..

सारं सारं गच्च दाबून बसवते त्यात..

वाटतं एकदाचं overflow होईल ते..

फसफसून रिकामं होईल..

म्हणून चेहऱ्यावर...

लकेरसुद्धा उमटू देत नाही त्याची...

brainless हृदयाचं मेंदूपर्यंत काहीही पोहोचू देत नाही..(सहसा!)

मग खूप चालते..खूप चालते...

येतंच लक्षात...

त्या ओझ्याला जगणं असंही म्हणतात..

चालो बे... चालो बे ..!

    ----चैताली.

गाठ

तू म्हणालास...
"गाठ मारून ठेवली आहेस स्वत:ला..."
कोणी तरी माहित असलेलं सांगितल्यावर....
हसतो आपण... तशी हसले...

त्या गाठी अलीकडची मी....
पलीकडची मी...
अन मला विभागणारी गाठ...!

मारलेल्या गाठी दिसतात..
सुटलेल्या नाहीच...

गुंता होण्याऐवजी
गाठीला एखादी
गाठ असलेली बरी.. नाही का....!

....चैताली.

बेफिकीर

मग माझ्या कवितांना काय म्हणायचं...??
त्या तर तश्याही...
कोणाच्याच कोणी लागत नाहीत...

मी डोंगरवाटा निथळून टाकते अंगाखांद्यावरून..
झाडांचे ठसे मिरवते अष्टांगी...
माझ्या(??) कविता उगवतात त्या ठश्यांमधून..

एखादं पान क्वचित...
माझं नातं सांगेल शब्दांशी...
बाकी त्याही बेफिकीर..
फकीरासारख्या...!!!

.....चैताली.

OUR 5th SHOW

फिरती

टळटळत्या उन्हात...
हेल्मेट घालून निघाल्यावर...
मनात येतोच विचार..
ह्या रसरसत्या रस्त्यांनी
स्वत:ला गाठ मारली...
आणि पूलांनी उलटे झोके घेतले..
तर आपण कुठे जायचं...
सरसरून..फरफरून..
शहारते ह्या विचारांनी ...

अश्या बाधक विचारांचे..
सूर्य भाळी माळून..
आणि शहांऱ्यांचं शहर
शरीरभर घेऊन...
मी फिरतेच आहे अजून...!


      .....चैताली.

श्वास...

कसाबसा घेतलेला...
नाका-तोंडातला श्वास...
गळ्यावाटे,फुफ्फूसाद्वारे होता होता...
अंगभर रुजावा तसा...
कधी-कधी...
एखादा  भिनका विचार...
उमडतो हुंदका बनून पापण्यांवर...

अन गदगदून फुटतो अंगभर...!

          ---चैताली.