गोठणं..थंडाळणं.....!!!

पुन्हा गोठणं....
पुन्हा थंडाळणं....
अस्वस्थता अंगावर घेवून निपचित पडून रहाणं.....!!
जमल्यास धावत सुटणं....
विचारांचे पेटते पलिते घेवून....!!!
तरीही फारसं काही होत नाही...
आधीसारखं उधाणून येत नाही....
मग उबाऱ्याची आस असलेले श्वास...
विचारांप्रमाणेच अस्ताव्यस्त होतात...
अचानक....
इतकावेळ साथ देणाऱ्या...
विचारांच्या सावल्याही पसार होतात ........
डोळ्यातलया बाहूल्या धुसर होतात ...

मग ओठ बोलतात ...जुजबी ....
अन....
अश्रू मात्र रडतात.......
हुकूमी .....!!!



----चैताली.

कविता तान्ही सच्ची.....!!

पाहीले डोकावून मी
आत खूप दिवसांनी
दिसले चिमणहासू
आणिक कविता तान्ही.....

दाखवावे लागलेच
आमिष घुंगूरवाळे
तेव्हा कुठे उतरले
जून जळमट-जाळे....

असावीच ती बहूधा
कुठेतरी खोल आत
परी गेली दबून ती
खोट्या गजबजाटात....

सोपे नव्हतेच कधी
तीचे अलगद येणे
फेडावे लागले आधी
पाप-पूण्य,देणे-घेणे....

सांभाळीन म्हणते मी
जीवापाड अशी तीला
येईल पालवी नवी
वटलेल्या डहाळीला....

नाही गड्या कोणी पक्के
सारीच मडकी कच्ची
करावी परी जतन
कविता तान्ही सच्ची....

-----चैताली.

पुन्हा एकदा हटकले मी....
दाराशी ओठंगून उभ्या स्वप्नाला...
जायला सांगितले त्याला...चमकत्या चांदण्यांचे दाखले देत...
आधीच आभाळाशी असलेलं नातं...सांभाळणं जड जातंय...
त्यात स्वप्नांची भर...!!
क्षितिजापार उघडणारी खिडकी..हल्ली उघडत नाही मी फारशी...
हळूच स्वप्न उतरतात त्यातून... मोरपिशी...
आभाळाची निळाई मग झिरपत रहाते मग...ढगा-ढगांनी...!!
पण खरं तर....विसरणं शक्यच नाही होत...
बेधूंद धुक्यामागचं वास्तव...
लख्खआरशी.....!!!


----चैताली

आकाशसांधणी...!!!

एकाही रातीची चौकट पूर्ण नाही....
त्यामुळे तीच्या साच्यात ओतलेली स्वप्नंही अपूर्णंच....
आधी ह्या स्वप्नांचे साचेच साजेसे करून घ्यायला हवेत...
पण मग एक-एक कोन सांधण्यासाठी....
लांबलचक श्वासांची दोलनं....
अन कैकदा त्या स्वप्नांशी असंबद्ध बोलणं...

आता पून्हा तेच करणं आलं....
स्वप्नांसाठी रातीची मनधरणी..
मूर्त स्वप्नांसाठी अमूर्त साच्यांची नव्याने बांधणी....
नव्या दिवसाची नव्या सूर्याशी....
आकाशसांधणी...!!!



----चैताली.

तुमच्याकडे असलेलं आकाश......!!!

जास्त काही बोलत नाही...
आकाशाशी असलेलं नातं मी चांदण्यात मोजत नाही...
जरा बिचकतंच गोळा करते..... विचारांचे कवडसे..
अन प्रकाशून स्वत:ला लगेच विझवते....
आकाशाचं काही वाटत नाहीच मला....
पंखांखाली लपवून फिरते मी ते....

तुमच्याकडेही असतील काही आकाशाचे तुकडे....
बसा जोडत आणि सांधत....
एखादा नाही सापडला तर या मग मागायला उसना...
देता येणार नाही मला...
सात आसमानं मिळून माझा एक पंख बनलाय...

सांभाळा...
तुमच्याकडे असलेलं आकाशही.....
एखादं पीस असेल....
माझ्याच पंखातून....
निसटलेलं.....!!



----चैताली.

विषवल्ली...!!

अंधारकडे तोडून.
मी प्रकाशाकडे धाव घेण्याचा प्रयत्न करते....
पण परत तिथेच उभी हे बघून...
मुळं सावरतानाच उन्मळून जाते....
स्वत:ला हाका घालताना...
ठार बहिरी होते...
अदृष्याचं कफन ओढून...
माझे मी पण[?] जाळते..
थंडगार मृत्तिकेतून...
अस्थीकण शोधते...
मृत्युपत्र लिहिताना पण का मी...
शेवटच्या पुर्णविरामात घुटमळते...

मोह न कसला म्हणताना..
मिरवते"मी" पणाची बिरुदावली...
अन मग अमृतवेल शोधताना मीच होते....

विषवल्ली...!!


-----चैताली.

जीव जडल्या भेटींना....

जीव जडल्या भेटींना....
नयनांत साठवते...
हरवू नये म्हणून...
आसवांना थांबवते...

असा का जडतो जीव...
असाच का वेडावतो..
आठवांच्या सावल्यांना...
उराशी कवटाळतो...

जपते वेडयासारखी
सख्या कुजबुज मनी..
रुणझूण शब्द तुझे..
अन माझ्यातली गाणी...

हरवले गाणे जरी...
शब्द जपते तुझे मी..
मी आहे तिथेच उभी...
तु साद घाल कधीही...

परतून येताना तु...
हासणं माझं आठव..
वेड्या आसवांना माझ्या...
माझ्याकडेच पाठव...



----- चैताली.