.मागू नकोस.

मागू नकोस...

आताच माझ्या कविता....

अजून भिनलेल्या आहेत

त्या माझ्यात खोल..

पेशे-पेशीला लगडलेल्या आहेत...

तोडू म्हणता...

तुटणार नाहीत त्या आताच...

देईनच तुला...

जेव्हा अलगद सुटून येतील

ओच्यात माझ्या...

पापण्यांवर तरारतील मग...

तेव्हाच अलगद टिपून घे

.

ओठांनी तुझ्या...

...चैताली.

. पापण्यांवर .

पापण्यांवर

फुलपाखरांसारखी

विसावलेली स्वप्नं...

अलगद चिमटीत धरून...

फुंकरते आकाशात...

सांगते त्यांना

उधळा रंग...

या जगद्व्याळावर

होऊदे चूर..

प्रत्येकाला एक-एका स्वप्नात...

रुजतील ती स्वप्नं

प्रत्येक तळव्यावर...

प्रत्येकजण फुंकरतील

अशी लाखो स्वप्नं

आभाळभर

मग

प्रत्येक पापणी बनून जाईल...

एक-एक आभाळ...

इंद्रधनुष्याला टेकलेलं.....

   ...चैताली.

.भोई.

आपल्याला वाटतं...

निबर झालोत आपण...

काळाच्या पायऱ्या चढताना...

बरंही वाटत असतं

आतून कुठेतरी...

सुस्कारा सोडतो

आता जरा निगुतीनं

जगता येईल म्हणून...

ओठांच्या कोपऱ्यातून

हसून घेतो आपण..

समजूतदार... मच्युअर्ड हसू...

कुठे माहित असतं तेव्हा...

पुढच्या वळणदार पायरीवर...

वात पाहत असतो....हळवेपणा...

डोळ्यांत सारं जगणं भरून...

ढकलून देतं ते आपल्याला

मग

आपण पुन्हा पहिल्या पायरीवर...

भोई बनून...

स्वत:च स्वत:चे .....

    ....चैताली.

.पुरातन.

काही पुरातन भग्न अवशेष...

वस्तीला असतात...

वाहत असतात ते आपल्यात..

कळसावरील झेंड्यासारखे....

संन्यस्त रंग घेऊन...

वाटतं

सुटलोय आपण...

पण कुठूनतरी येऊन

गाठतात हे चिरदु:खं 

आणि मिसळतात पेशींमध्ये.....

बऱ्याचदा

आपलीही नसतात

कदाचित परस्थ...त्रयस्थ ...

तीच उजळवतात...

आपल्याल आतून...

आणि देतात सोनेरी रज:कण..

आपल्या नस्तित्वाला....

     .....चैताली.

.तरल.

अंधारात वारा पिताना

आलेली नशा..

रोमांच होता होता...

रंध्रांध्र निरवते...

आता इतकं

तरल

होता येणारच नाही कधी...

असं म्हणत मी...

ओंजळभर...

समुद्र शिंपडते स्वत:वर...

किनाऱ्यावर थिजलेली निळाई...

रुजवते हळव्या तळव्यावर...

आणि

कवितेचे चंद्र

ओढून घेते

अलवार पापण्यांवर...

    ...चैताली.